رفيق راهي و از نيمه راه مي گويي
وداع با من بي تكيه گاه مي گويي

ميان اين همه آدم، ميان اين همه اسم
هميشه نام مرا اشتباه مي گويي

به اعتبار چه آيينه اي، عزيز دلم
به هركه مي رسي از اشك و آه مي گويي

دلم به نيم نگاهي خوش است، اما تو
به اين ملامت سنگين، نگاه مي گويي؟

هنوز حوصلهء عشق در رگم جاري است
نمرده ام كه غمت را به چاه مي گويي

چرا پرنده آبي نشسته اي اينجا؟

مگر نمي شنوي شكوه هاي چشمم را؟

چگونه محو شدي در اين هواي باراني؟

چگونه  تشنه  اشكي  ولي  نمي داني؟

ميان اين هواي ابري هنوز مي خندي؟

چرا به خاطر من چشم گريه مي بندي؟

درون   كوپه  تقدير  مانده ام  تنها

شدم به روي دو ريلت قطار بي آوا

طلسم  خانه  سردم   شكسته  از  آهي

شكسته است ولي بسته مي شود گاهي

شنيده ام كه تو گفتي حكايتم خواب است

تمام قصه من بي تو  نقش بر  آب است

طلاي شعر من از حرف مردمان پاك است

دروغ است بگويم كه  منتش  خاك  است

فكر ميكردم از جنس آسماني،

اما ابر بودي.

فكر ميكردم از ابر مي آيي،

اما برگهاي پاييزي بر لباس تو ريخته بود.

فكر ميكردم صادقي و امانتدار،

اما تو از جنس فرشته ها نبودي.

صداقتم را،

سادگي ام را،

صفايم را ربودي.

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

 درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار!

 خيابان غربت را پيدا کن

 و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو!

کلبه ي غريبي ام را پيدا کن،

 کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام!

 درکلبه را بازکن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

 حرير غمش را کنار بزن!

مرا مي يابي.............

در باغ جهان

 اين شعرو تقديم مي كنم به كسي كه آفتاب مهدش

در آستان قلبم طلوع كرد و هرگز غروب نخواهد كرد

در اين دنيا سراب محکوم است به پوچي...

پرستو محکوم به کوچ کردن... شمع محکوم به اشک ريختن...

خارها محکوم به تنهايي... روز محکوم به غروب کردن...

شب محکوم به رسيدن... قلب با همه ي پاکي

وصداقتش محکوم به دوست داشتن وچه محکوميتي شيرين تر و دلپذير تر ازاين است؟

 اما اي کاش همه ي اين محکوميتهای زيبا را مي پذيرفتند. اي کاش...؟

اگر باران بودم ،آنقدر مي باريدم تا غبار غم از دلت بردارم اگر اشك بودم ،

مثل باران بهاري به پايت می گريستم

اگر گل بودم شاخه ايي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميكردم

اگر عشق بودم ،‌آهنگ دوست داشتن را

برايت مي نواختم

ولي افسوس كه

نه بارانم ،‌نه اشك ،‌نه گل و نه عشق اما هر چه هستم

 دوستت دارم

دلم براي تنهايي ميسوزد چرا هيچکس او را دوست ندارد

مگر او چه گناهي کرده که تنها شده

جرم تنهايي چيست که هيچکس او را نميخواهد

 ديشب تنهايي از اتاقم گذشت دنبالش دويدم ولي او رفته بود.

تنهاي تنها نيمه شب او را مرده کنار حوض خانه پيدا کردم

از گريه چشمانش قرمز بود

برايش گريستم آخر او از تنهايي مرده بود

 تنهايي مردو من تنها تر شدم....

بگذار که در حسرت ديدار بميرم...

در حسرت ديدار تو بگذار بميرم...

دشوار بود مردن و روي تو نديدن...

بگذار بدلخواه تو دشوار بميرم...

بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ...

 در وحشت و انوده شب تار بميرم...

بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب...

دربستر اشک افتم و ناچار بميرم...

 ميميرم از اين درد که جان دگرم نيست...

 تا از غم عشق تو دگر بار بميرم...

 تا بوده ام اي دوست وفادار تو هستم...

 بگذار بدانگونه وفادار بميرم...

اولين باري که عاشقت شدم يادته ؟

من يه کرم سيب بودم و تو يه کرم ابريشم .

من به تو قول دادم ديگه هيچوقت سيب نخورم

و تو هم قول دادي دور خودت پيله نزني .

ولي نمي دونم چي شد که من طاقت نياوردم

و فقط يه خورده سيب خوردم .

تو هم از غصه دور خودت پيله بستي  ...

حالا دومين باره که عاشقت شدم

ولي حالا من هنوز يه کرم سيبم

و تو يه پروانه خوشگل

تو پر زدي و رفتي

و من موندم

و سيبايي که جايي براي خورده شدنشون نمونده .

 از هر چي سيبه منتنفرم