طبق معمول اين چند ساله ماه مبارك رمضان با شك و ترديدهاي فراوان بالاخره آغاز شد و اس ام اس بازان هم از تعلل علما در اعلام رويت هلال ماه استفاده كردند و و قضيه رو به زيبائي با سفرانوشه انصاري به فضا مرتبط كردند و دو اس ام اس ابداع كردند،

يكي اين بود: به دليل سفر انوشه انصاري به ماه علما حاضر به رويت ماه نشدند و بنابراين ماه رمضان تا بازگشت انوشه از فضا به تعويق افتاد

و ديگري هم اين بود: خبر قبلي تكذيب شد، علما با ديدن دو ماه در آسمان ماه رمضان را 60روز اعلام كردند!

اين اس ام اس ها در نوع خودش جالبه ولي آن چيزي كه من و مطمئنا بسياري از شما را آزار مي دهد اختلاف نظرهايي كه در مورد رويت هلال ماه بين نجوم شناسان و علما وجود دارد و اين اختلاف هر سال تكرار مي شود و همه عادت كردند كه روز اول ماه رمضان يوم الشك باشد.

از اين قضيه كه بگذريم مي رسيم به اصل موضوع، يكي از دلايلي كه براي گرفتن روزه بيان شده گرسنگي و تشنگي كشيدن توانمندان است تا حال و روز ضعفا و فقرا را درك كنند، امري كه شايد كمتر از هر چيز ديگري مورد توجه قرار مي گيرد، سفره هاي رنگارنگ افطار و پرخوري هايي كه از افطار تا آخر شب ادامه دارد، به اين بهانه كه ما روزه بوديم! و نتيجه اين گرسنگي كشيدن و درك كردن حال گرسنگان چند كيلو اضافه وزن در آخر ماه مبارك است.

ديشب كه طبق معمول حوالي ساعت 11 به خانه مي رفتم، جوانكي ديدم كه در ميان آشغالها به دنبال پس مانده هاي غذا مي گشت و آنها را كمي تميز مي كرد و هر نوع غذا يا ميوه را در پلاستيكي جداگانه مي ريخت، جوانك از ميان زباله هاي افرادي كه يوم الشك را روزه گرفته بودند و افطار مفصلي ميل كرده بودند سحري اش را پيدا مي كرد.

نمي دانم اين نوع روزه گرفتنهاي ما مورد قبول درگاه حق تعالي قرار مي گيرد و مي توانيم كمي از گرسنگي بچه هايي كه پدرشان 9ماه است به دليل ورشكستگي كارخانه حقوق نگرفته اند را درك كنيم،

مي توانيم حداقل در اين ماه قبول كنيم كه بابا جان ما هم بالاخره مسلمانيم و دينمان دين رحمت است و بخشش نه دين تزوير و ريا،

مولاي ما علي(ع) است كه شبا هنگام براي يتيمان نان و خرما مي برد،

والله مولاي ما  كسي نيست كه ريشي داشته باشد و تسبيجي به دست داشته باشد و مرتبا ذكر بگويد و سينه اش را جلو دهد و با افتخار اعلام كند كه :آهاي مردم من به فقرا كمك مي كنم.

كاش ماه رمضان براي فقرا هم مبارك بود.....